Cyclisch denken
De beslissing om in de zomer terug te keren naar België was nog maar net genomen of de oproep van LAB om voor 10 januari te solliciteren trok mijn aandacht op Facebook en Instagram. Een jaar geleden had ik de infosessies voor ouders gevolgd om te weten of deze school iets voor Musa kon zijn, maar raakte ik vooral zelf geprikkeld door de innovatieve kruisbestuiving tussen vakken en de emanciperende leerlinggestuurde aanpak. Voor Musa zou deze methode niet werken. Hij heeft veel aansturing en ondersteuning nodig. Maar voor mij was het misschien wel die nieuwe uitdaging waar ik naar op zoek was, een omgeving waar ik als coach verder kon groeien en mijn creativiteit en leergierigheid in het gebied van de humane wetenschappen kon laten samenspelen.
Tijdens het schrijven van mijn CV en motivatiebrief kreeg
mijn zelfvertrouwen een gigantische boost. Mijn CV bulkte van de boeiende en
relevante ervaringen, diploma’s en opleidingen. Mijn motivatiebrief schreef
zichzelf en er bestond geen twijfel over de overtuigingskracht ervan. Wanneer
ik de sollicitatie online indien, voel ik me helder, sterk en energiek. Alles
stroomt. Mijn ouders die aanbieden om hun contacten aan te spreken om mijn
sollicitatie kracht bij te zetten, stel ik gerust. Het is niet nodig, want ik
was de perfecte kandidaat, geknipt voor de job en de job voor mij.
Een week na 10 januari slaat de twijfel toe. Waarom heb ik
nog niets gehoord? Was mijn sollicitatie niet goed ontvangen? Vijf minuten na het
mailtje waarin ik aangeef niet zeker te zijn of ik de documenten wel correct
had geüpload, word ik door Joke van LAB gebeld op WhatsApp. Ze hadden mijn CV
en motivatiebrief met enthousiasme gelezen en wilden me uitnodigen voor een
gesprek. In mijn brief had ik aangegeven dat ik tot het einde van het
schooljaar in Gambia lesgeef aan mijn zoon, maar zeker bereid was vroeger terug
naar België te komen als de selectieprocedure dit vereiste. Een eerste
kennismakingsgesprek kon voor LAB echter best digitaal gebeuren. Het speelt niet in mijn voordeel. Ik heb een
sterke aversie van videobellen, zeker als ik mezelf in beeld zie, word ik
ongemakkelijk zelfbewust. Zonder veel nadenken leg ik de afspraak vast op
donderdag 24 januari om 11.30 uur.
De ochtend van het gesprek word ik bloedend wakker. Mijn energie staat op een laag pitje, mijn buik en rug vragen aandacht en mijn hoofd is mistig. Ik douche uitgebreid en besteed liefdevol aandacht aan de zere plekken. Ik trek kleren aan waarin ik me mooi en vrouwelijk voel en voor de spiegel probeer ik mijn haar op te steken. Een paar weken eerder had ik terwijl Musa les kreeg van zijn koranleraar bij een kapper in de buurt het risico genomen mijn haar te laten knippen. Ibrahim beweerde dat hij al wat ervaring had met toubabs (Europeanen) en terwijl hij ruw mijn haar begon te kammen, beklaagde ik me dat ik plaats had genomen in zijn kapperszetel. Hij zette er stevig de schaar in. Even snel als in een rollercoaster en met hetzelfde effect op mijn ingewanden, was de klus geklaard. De puntjes waren bijgeknipt, tegelijkertijd was elke herinnering aan een snit verdwenen… Gelukkig kon ik het nog net opsteken.
De HR-verantwoordelijke en de directie leggen me na een
vriendelijke verwelkoming het vuur aan de schenen met een zeer uitgebreide set
vragen die naar mijn competenties, ervaring, persoonlijkheid en motivatie
peilen. Ik antwoord open en enthousiast, maar de vragen graven diep en komen
uit onverwachte hoek. Ik aarzel soms, kan niet meteen op het juiste woord komen
of zit te wroeten om een goed voorbeeld te vinden. Ik zie mezelf zitten en ik
zie de groeiende onzekerheid in mijn ogen. Op de koop toe begint mijn neus te
lopen waardoor ik af en toe me gegeneerd met een zakdoek wegdraai van de
camera. De directie moet zich midden het
gesprek excuseren voor een afspraak, het gesprek gaat alleen met Joke verder
bij wie ik me wel meer op mijn gemak voel. Ik probeer te ontspannen in het
gebeuren: solliciteren, videobellen, brain fog en een lichaam dat om aandacht
vraagt.
Joke vertelt me dat er massaal gereageerd is op hun oproep
en dat er 20 kandidaten leerkracht Nederlands bij zijn. Ik schrik oprecht. We
vinden nauwelijks vervanging voor leerkrachten die uitvallen en dit is de
eerste keer dat ik echt moet solliciteren voor een job in het onderwijs. Op het
einde van het gesprek gaat het over het verloop van de procedure. Als je doorgaat
naar de tweede ronde, word je verwacht op een kennismakingsavond eind februari
en op de doe-dagen eind maart. Pas daarna wordt definitief beslist of je bij
het LAB-team hoort.
Tegelijk rijzen er veel praktische vragen. We kunnen pas
eind juli terug in ons huisje, waar zullen we in tussentijd wonen? Kunnen we
Musa nog ergens inschrijven in een school voor de rest van het schooljaar? Hoe
zullen we het financieel redden? Het verlofstelsel kan ik niet combineren met
werken en de uitkering is net genoeg om in Gambia te leven, niet in België. De vragen
waar ik nu geen antwoord op kan bedenken probeer ik los te laten en ik plaats
de intentie om in vertrouwen te gaan. Ik kan alvast het videogesprek met de
onderwijsinspectie voorbereiden die het thuisonderwijs nog vlak voor ons vertrek
willen controleren. Daarnaast focus ik
me op het nakende bezoek van mamie en Olivier. We gaan op zoek naar extra
servies en een extra matras. Met veel geduld en gepruts krijg ik mijn
naaimachine terug aan de praat, waardoor ik de gordijnen kan afwerken. Om ze op
te hangen kan ik - op voorwaarde dat ik een paar dagen op hem wacht - nog eens
rekenen op de hulp van Bamusa.
Ebou trekt dan weer met ons naar Banjul om onze
verblijfsvergunning in orde te brengen. We hebben geluk dat we iemand kennen
binnen het ministerie waardoor we alles in een halve dag kunnen regelen. We
worden van een bureau boven naar een loket beneden gestuurd, naar een tafeltje
op straat waar iemand ons formulier invult, terug naar een ander loket, dan
weer naar boven, nog eens naar een tafeltje op straat waar iemand stempels zet
en ten slotte naar een lokaaltje aan de overkant waar een vrouw nogmaals alle
gegevens invoert op de computer en mijn vingerafdrukken en portret inscant.
Ik moet lachen om de documenten die in een glazen kader uithangen en waarop in grote letters confidential staat. Ook Ebou ziet er de humor van in. Onder de lunch vertelt hij over de jaloerse slechtmakerij waar hij slachtoffer van is op zijn werk. Blijkbaar wordt er nu een vacature uitgeschreven voor de functie die hij al een paar jaar uitoefent en vrezen collega’s die er al langer werken dat ze “voorbijgestoken” zullen worden. Dus vertellen ze rond dat Ebou een marabout inschakelde om zichzelf op illustere wijze van de jobtitel te verzekeren. Hij vertelt het al lachend, Ebou staat er duidelijk boven, toch zorgt deze sfeer van wantrouwen ook bij hem voor spanning en stress.
In de namiddag rijden we naar Mandiaye waar we bij Modou,
een bevriende kunstenaar, een houtsnijworkshop geregeld hadden. We komen aan in
het openluchtatelier waar een vijftal mensen gehurkt tussen de houtschilfers en
houtblokken figuren uit hout hakken. Modou had die ochtend met één van de
pikhouwelen in zijn duim gehakt. Hij was net terug van het ziekenhuis voor een
tetanusprik en vertrouwde ons toe aan zijn oom die al vijftig jaar houten
kunstwerken snijdt. In deze eerste workshop hakte ik onder zijn deskundige
begeleiding stap voor stap een olifant uit een blok hout. In de volgende
workshop zal Musa stap voor stap een beestje uit hout leren houwen, terwijl ik
mijn olifant kan gaan bijschuren en afwerken.
De laatste week werken Musa en ik verder aan onze tijdlijn
die eindigt bij de ruimtevaartrace in de jaren 60 en Martin Luther King. Het is
voor mij één van de doelstellingen dit jaar in de lessen met Musa om een
bodempje black consciousness te leggen. De prachtige film Hidden Figures sluit
perfect aan bij het thema. Ook de serie Roots over Kunta Kinteh die uit het
Gambiaanse Juffureh is weggestolen door slavenhandelaars en het verhaal van
Rosa Parks bouwen mee aan Musa’s begrip van de wereld, identiteit en eigenwaarde.
De chemie tussen Olivier en Musa is onverminderd
vanzelfsprekend. De jongens hebben in de eerste uren enkel oog en oor voor
elkaar. Af en toe loopt hun wilde spel even uit de hand of ontstaat er een
korte onenigheid die even snel weer opgelost wordt. In de voormiddag wordt er
gemotiveerd gewerkt voor Nederlands en Frans. In de namiddag trekken we naar
het zwembad of het strand. Elk doods moment wordt gevuld met het Gambiaanse
kaartspel Crazy Eight, Rummikub, Yathzee of een ander bordspel. De aapjes
lokken met pindanootjes en banaan in Monkey Park in Bijilo vonden de jongens de
leukste uitstap, birdwatching in Tanji de saaiste. Olivier moest wat overtuigd
worden voor de eerste surfles, maar was er razendsnel mee weg. Wachtend op de
ferry ontstond een nieuwe tekenhobby waarbij ze enthousiast en gefocust
mangafiguren overtekenden. Voortdurend bewimpelden de jongens elkaars
tekenkunsten.
Daarna zijn de formaliteiten aan de grens een nieuwe
hindernis. Alles verloopt moeizamer dan toen ik alleen met Musa de overtocht
maakte een aantal maanden geleden. Voor het eerst vraagt een militair me om
geld voor zijn ontbijt. De ander autoriteiten laten graag hun macht voelen. De
onvoorspelbaarheid van hun vragen en eisen zorgt voor een machteloos, onveilig
gevoel. De douanier die ons dreigend vraagt of we vreemde valuta bij hebben en
dan zijn hand in mamies geldbuidel steekt, blijft dwars in mijn keel zitten.
Aan de vragen en opmerkingen van Olivier en mijn mama, merk
ik dat ik zelf de werkelijkheid hier minder in vraag ben gaan stellen.
Fenomenen en situaties waarbij ik aanvankelijk meer weerstand voelde, maar
waarbij verzet nutteloos bleek. Afval bijvoorbeeld waarvoor geen enkele
oplossing bestaat hier in Gambia, dat ofwel gedumpt wordt in de natuur ofwel
verbrand wordt, batterijen en andere schadelijke stoffen incluis.
Verkeerstoestanden, de staat van voertuigen, de luchtkwaliteit en de
onduidelijke bestaansreden van controleposten. De dagelijkse struggle om te
overleven. Het onmenselijk lage minimumloon van 45 euro per maand waarmee nog
geen zak rijst gekocht kan worden.
Als we na onze vijfdaagse in Senegal nog eens de pech hebben
om 7 uur aan te schuiven voor de overzetboot en we ’s nachts aangekomen
vaststellen dat een deel van het plafond in de kamer is neergestort, zakt de
moed me in de schoenen. Mijn lijf staat onder spanning: het wachten op antwoord
van LAB, de problemen die rijzen in verband met een vervroegde terugkeer naar
België en de zorg voor onze gasten die we comfort willen bieden (geen uren
wachten in de zon op een boot of de schrik dat giftige hagedissen ’s nachts op
hun hoofd zouden vallen). Als we de volgende dag na het schoolwerk terug naar
de zee trekken, wil ik even alleen gaan wandelen. De misselijkmakende spanning
loslaten in het af- en aanvloeiende water. De zee is zacht vandaag, het strand
niet broeierig zanderig, maar zompig waterig, ideaal om in weg te zinken. Het
helpt.
Ik zocht op samenhuizen.be en gewone immo websites naar
huizen, kamers die voor een vijftal maanden te huur stonden, maar besefte na
enkele pogingen dat dit een onmogelijke zoektocht zou worden. Van op het strand
in la Somone had ik met Els die bij het CLB werkt heen en weer gebeld om uit te
dokteren welke opties er waren voor Musa om zich in te schrijven in een school
voor de rest van het schooljaar. Het bleek minder eenvoudig dan gedacht en vooral
leek Musa er zelf behoorlijk angstig voor te zijn.
In overleg met mamie beslis ik later die dag om maar voor
een maand naar België terug te keren nu, lang genoeg om eventueel deel te
kunnen nemen aan de tweede ronde van LAB. Hoewel ik me ondertussen in stilte al
had neergelegd bij een negatieve beslissing. De school was hoe vernieuwend en
emanciperend ook wel erg wit en elitair. In de huidige politieke context zowel
in de USA van Trump als in het België van De Wever voel ik meer en meer de
noodzaak om een positief antwoord te bieden. Ik wil enerzijds de blik van
leerlingen op de wereld blijven opentrekken en anderzijds mee de veilige haven bieden
die mijn school PORTUS berkenboom voor veel kwetsbare kinderen is. Misschien
zoek ik vanuit mijn job bij PORTUS na een tijdje wel verder naar een nieuwe
uitdaging, maar even goed bestaat de kans dat ik mijn job daar opnieuw zin kan
geven.
Mijn ouders willen de extra vliegreis betalen en met wat
geluk vinden we een heel goedkope heen- en weerreis. Het is een goede
beslissing. Musa kan wat tijd inhalen met zijn vader, ik met de mijne. We
kunnen een groter aandeel van onze spullen terug mee naar België meenemen. We
kunnen naar de infoavond van WeTech en Musa kan daar waarschijnlijk een korte
snuffelstage doen. Daar hadden we ons
via Cor al over laten informeren en het zag er hoopgevend uit. We kunnen wat
tijd doorbrengen met vrienden en familie die we allebei wel erg gemist hebben
de afgelopen maanden. We kunnen even opladen op vlak van eten, cultuur en
comfort. We kunnen de lente zien ontluiken. En als klap op de vuurpijl, kan ik
het concert in De Roma bijwonen van de Gambiaanse koraspeelster en inspirerende
vrouwenrechtenactiviste Sona Jobarteh. Eind maart keren we dan terug naar
Gambia om het schooljaar daar af te ronden.
Voor ons vertrek wordt ons plafond een tweede keer hersteld
- deze keer kan het niet meer op ons hoofd vallen – en hebben we de volgende
dag een positief en bekrachtigend videogesprek met de onderwijsinspectie. Drie weken na het sollicitatiegesprek kreeg
ik geen telefoon van Joke. Wel enkele dagen later een lieve mail om me te
bedanken voor mijn interesse in LAB en mijn passie in onderwijs om me
vervolgens alle succes toe te wensen. Het is helemaal goed. Het voelt niet als
een afwijzing en knaagt niet aan mijn zelfvertrouwen. Mijn lessen over
solliciteren zal ik kunnen spekken met deze nieuwe ervaring. Bovenal hebben de
afgelopen maanden me geleerd dat meer inzicht in mijn cyclus en het spel van
hormonen me zal helpen om beter te plannen en betere beslissingen te nemen.
HULP GEVRAAGD
Tijdens ons verblijf in België (tot 24 maart) ga ik op zoek
naar jongenskleren voor 2, 4, 7, 9 en 11-jarigen voor twee vrouwen die er met
hun nest jongens alleen voor staan. Aïssatou komt een paar keer in de week
langs om xere touba (zandkoekjes) te verkopen. Laatst smeekte ze of ik geen
ander werk voor haar had. Ze is ondertussen een eerste keer komen poetsen. Ze
heeft ook kleren nodig voor haar groeiende jongens van 7, 9 en 12 jaar.
Mariama stond langs de kant van de weg in Latrya te wachten op iemand die haar mee kon nemen tot in Jambanjelly. Ik moest niet zo ver, maar haar verhaal raakte me zo dat ik bleef rijden. Vijf zonen heeft ze: de jongste is twee, de oudste elf. Haar man zit in het buitenland, maar heeft de laatste twee maanden geen geld opgestuurd. Ze was op weg naar haar zus die die dag voor haar kinderen gezorgd had. Hoewel ze niets had om te eten voor haar kinderen, bleef ze positief en hoopvol.
Heb je jongenskleren liggen die te klein geworden zijn voor
je (klein)kinderen en die wel nog in goede staat zijn, geef me graag een
seintje. Misschien kan ik ze komen ophalen of kan je ze in Sint-Amandsberg
binnensteken. Alvast bedankt voor jullie hulp!
.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Reacties
Een reactie posten