Africa paradise
Deze laatste brief laat zich moeilijk schrijven. Indrukken en ideeën in flarden en vage formuleringen blijven losse puntjes zonder rode draad. Een eerste pagina over de onmogelijke chaos in het verkeer werd per abuis overschreven door een eerdere versie van losse flodders, en ik blijf het echte schrijven maar voor me uitschuiven. Ik voel dat ik ergens de balans dien op te maken van het afgelopen jaar en tegelijk zit daar heel wat weerstand op. Ik kan bedenken wat we wel of niet geleerd hebben, wat we per geluk ontdekten en wat we uiteindelijk toch van ons programma hebben geschrapt, maar ik wil geen rapport opstellen om te bewijzen dat we die zee van tijd zinvol gebruikt hebben. Niemand vraagt erom, behalve dat ikje dat zich wil verantwoorden om goedkeuring te oogsten. Het ging er juist om om minder te doen en meer te zijn, om vrijheid te ervaren, om nog trager te vertragen tot de stille vrede in mezelf in harmonie met al wat is... een utopie. Wanneer de zon het hoogste staat, zoekt ie...